Bir Gece Vakti

Bir gece vaktiydi başladığımda bu şiire

Her yer karanlık, her şey belirsiz

İnsanlar uykuda

Gece sessizliğin en kuytusunda

Kelimeler kifayetsiz

……………

………………………….

Ne zaman, nerde başlamıştım bu şiire hatırlamıyorum

Ama yine böyle bir gece yarısıydı

Herkes uykudaydı

Gece sessizliğe boğulmuştu

Her zamanki gibi…

Gecenin sessizliğinde

Sessizliğin ta içinde

Bir sokak lambası yanıyor hafifçe

Aydınlatmaya çalışıyor sokağı kendince

Sokaklar bomboş

Havada gündüzden kalan rüzgar

Her şey her zamanki  sadeliğinde.

Her yeri görmek mümkün penceremden

Özellikle gündüzleri manzara çok güzel

Bir yanda deniz bir yanda orman

Her yer ayaklarımın altında.

Akşam üstlerinde

Güneş bir başka batıyor

Sabahlarıysa bir başka yakıyor

Bir de erken kalkmak olmasa!

Şiire nerede başladık

Şimdi nerdeyiz

Daha sonra nerde olacağız

Bilinen bir gerçek var

Şiir hep burada olacak, buda kalacak

Şiirlerde yaşayacak hayat

İnsanlar şiirlerde bulacak kendini

Şiirler hayatın ta kendisi

Sessiz sedasız ama çok şeyin şahidi

Dilleri yok ama kendileri var

Onları okuyan anlar.

Gece yine devam ediyor

Şiir de öyle

Dedim ya şiir hayatın kendisi

Her şey gibi o da devam ediyor sessiz sedasız.

Satırlar satırlara

Sayfalar sayfalara

Duygular duygulara ekleniyor

Bir şey başka bir şeyin devamı

Her şeyin bir devamı bir eşi var

Hiçbir şey açıkta, eşsiz değil bu alemde

Biz niye olalım ki?

Yaratan her şeyi, herkesi öyle güzel yaratmış ki

Kimse açıkta, kimse eşsiz kalmıyor.

Dengeler öyle güzel ki

İnsanoğlunun yaptığı en muntazam alet bile bozulurken

O düzen hiç bozulmuyor.

Şaşmamak elde değil!

Şiirin başında neredeydik, vakit neydi?

Şimdi hangi gündeyiz, neredeyiz?

Zaman, mekan, hiçbir şey önemli değil

Hayat da şiir de devam ediyor

Bu kusursuz düzenle beraber.

Hiçbir şey bıraktığın gibi, bıraktığın yerde kalmıyor

Her şey ilerliyor, gelişiyor, büyüyor

Bir zaman sonra yaşlanıyor, eskiyor

Bir gün gelip bitiyor

Tıpkı bu şiirin bittiği gibi bitiyor her şey

Hatta hayat bile….

Taşkın LAYIK

09.10.2016